Co musi udowodnić właściciel niezarejestrowanego wzoru wspólnotowego? C.d.

Wczoraj (19 czerwca 2014 roku) zapadł wyrok Trybunału w sprawie C‑345/13 o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym w postępowaniu Karen Millen Fashions Ltd przeciwko Dunnes Stores i Dunnes Stores (Limerick) Ltd, o której pisałam w kwietniu, gdy została wydana opinia Rzecznika Generalnego.

Trybunał we wczorajszym wyroku przychylił się do stanowiska Rzecznika Generalnego.

Po pierwsze Trybunał potwierdził, że aby można było uznać, że niezarejestrowany wzór wspólnotowy posiada indywidualny charakter, całościowe wrażenie, które ów wzór wywiera na poinformowanym użytkowniku, powinno być inne od wrażenia wywartego na takim użytkowniku przez jeden lub więcej niż jeden wcześniejszy wzór, ale rozpatrywany odrębnie, a nie przez kombinację poszczególnych elementów wyodrębnionych z kilku wcześniejszych wzorów.

Po drugie, właściciel niezarejestrowanego wzoru wspólnotowego nie musi wykazać przed sądem do spraw wzorów wspólnotowych, że jego wzór posiada indywidualny charakter, lecz musi jedynie wskazać, na czym polega indywidualny charakter wspomnianego wzoru, to jest musi zidentyfikować element lub elementy danego wzoru, które zdaniem właściciela nadają wzorowi indywidualny charakter. O ile jest bowiem konieczne – z powodu braku formalności rejestracyjnej dla tego rodzaju wzoru – aby właściciel wzoru określił przedmiot, w odniesieniu do którego żąda on ochrony, o tyle wystarczy, aby zidentyfikował on wówczas element lub elementy swojego wzoru, które nadają mu indywidualny charakter.

Wyrok Trybunału może mieć duże znaczenie dla właścicieli niezarejestrowanych wzorów wspólnotowych w postępowaniach przed sądami krajowymi w sprawach o naruszenie wzoru. Tym bardziej, że polska wersja Rozporządzenia Rady (WE) NR 6/2002 z dnia 12 grudnia 2001 roku w sprawie wzorów wspólnotowych w artykule 85 ust. 2 ustanawiającym domniemanie ważności niezarejestrowanego wzoru wspólnotowego używa słowa „wykaże”, a nie „wskaże”.

Art. 85 ust. 2 Rozporządzenia

Domniemanie ważności — obrona co do istoty sprawy

2. W sprawach dotyczących powództwa o naruszenie lub powództwa przeciwko działaniom grożącym naruszeniem niezarejestrowanego wzoru wspólnotowego sądy w sprawach wzorów wspólnotowych uznają ważność wzoru wspólnotowego, jeżeli właściciel przedstawi dowód, że warunki określone w art. 11 zostały spełnione, i wykaże, jak dalece jego wzór wspólnotowy wykazuje indywidualny charakter. Jednakże ważność wzoru może zostać zakwestionowana przez pozwanego poprzez podniesienie zarzutu nieważności lub w drodze powództwa wzajemnego o unieważnienie.

Dla porównania wersja angielska Rozporządzenia posługuje się słowem „indicates”.

Przy interpretacji aktu prawnego często przecinek w zdaniu lub brak przecinka może prowadzić do całkowicie odmiennej wykładni przepisu. Nie inaczej jest przy słowach „wykaże” czy „wskaże” w art. 85 Rozporządzenia. Stosowanie powyższego przepisu w praktyce najpełniej ujawni się w orzecznictwie sądów w sprawach o naruszenie niezarejestrowanych wzorów wspólnotowych.

Reklamy